Gisteren had ik voor het eerst muziek op tijdens het rondbrengen van de post. Wat een verlichting! Nu hoef ik niet meer naar mijn eigen gedachten te luisteren!
Ooit leek het me geweldig om daar weer eens tijd voor te hebben, dacht ik misschien zelfs een verhaal te kunnen bedenken. Nou, niet meer. De gedachten zijn weinig meer dan “30, 28, 26, 22, 18…” en de blogposts die ik verzin tijdens het lopen, ben ik weer vergeten zodra ik thuis ben. Dus hooray voor oordopjes! Hoef ik ook niet meer die leuke grappen over blauwe brieven aan te horen.

Je krijgt er alleen zulke kleine blogposts van.

Er is iets merkwaardigs aan de hand. Ik heb last van klunzigheid. Ik heb pech. Ik weet niet precies hoe ik het moet noemen, maar als je de mededelingen uit de eerste drie zinnen mixt, heb je het. Of eigenlijk heb ik dat.

Ik heb er last van sinds we weer in Nederland zijn. Toen ik donderdag weer ging werken, was ik zo van het padje dat ik herhaaldelijk post in de verkeerde bus deed. Vrijdag lette ik extra op tijdens de bezorging, maar thuis was mijn klunzigheid des te erg, met als hoogtepunt het door de spijlen van ons bed laten vallen van mijn telefoon. Dat bed zit ingebouwd met dichte kanten, en de spijlen zitten vastgetimmerd. Die telefoon had ik er dus niet zomaar onderuit, en wegens tijdgebrek moest ik zaterdag dus zonder telefoon naar Uden reizen. Op zich was dat geen probleem, maar wel de reden dat ik dat weekend mijn homie niet gezien heb.

Zondag leek Joop geïnfecteerd door mij, toen hij, na een bezoek aan zijn ouders, er op de weg naar huis in de auto achter kwam dat hij zijn huissleutels en portemonnee bij zijn ouders had laten liggen. Dat was nog niet zo erg geweest, als ik niet, al een dag eerder, ook mijn sleutels was vergeten.
Maandag wilde ik hierover bloggen en heb ik vijf minuten roerloos voor mijn scherm gezeten, maar de woorden wilden niet komen.

Gisteren liet ik mijn te zwaar geladen posttas op de grond vallen, waarbij alle postbundels eruit vielen. Later bleek dit slechts een voorteken te zijn van het herhaaldelijk laten vallen van brieven op straat. En vandaag had ik het gevoel voor het eerst sinds een lange tijd weer in mijn postwijk te zijn. Kun je nagaan hoe goed ik erbij was vorige week…

En nou doe ik wel vaker domme dingen, maar dat heeft meestal te maken met woorden. Uit mijn mond. Of drank. In mijn mond.

Dus wat is hier aan de hand? Is er hier een hint die ik zou moeten krijgen? (Is dat überhaupt Nederlands?) Ben ik niet goed bezig? Zou ik hier niet moeten zijn, maar ergens anders? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, in het licht van deze gedachten, is dat we gisteren een courgette moesten eten. Ik ging een gerecht maken waar een courgette in moest, en Joop ging hem halen bij de supermarkt. Tijdens zijn afwezigheid belde de buurjongeman aan, om ons een courgette uit zijn biologische volkstuintje te geven. Daarna kwam Joop terug van de supermarkt met de mededeling dat de courgettes op waren. Geen probleem!

Smaakte goed.

Zo. Daar ben ik weer. Ik heb heel even tijd om te zitten, want zoals dat gaat, heb ik het gelijk weer druk. Portugal was prachtig, en verhalen volgen. Maar slim als ik ben, moest ik vandaag gelijk weer werken, nog dodelijk vermoeid van wat men “vakantie” noemt.

Thuis moest ik de keuken opruimen, omdat in onze afwezigheid tegels waren gelegd, en ook nog dit blog tot leven wekken. Verder gaan we na dit weekend eindelijk online met de nieuwe Damsel of Dainty website, dus daar mag ik me ook op storten, maar dat is leuk.

Echter, ik heb me voorgenomen het hoofd koel te houden, en nu heb ik zin in koekjes, dus ga ik de beste koekjes van heel de wereld bakken. Die ik binnenkort ook met jullie zal delen. Ik zet het op mijn to-do-list…

Oh ja, ik ben zo een weekje naar Portugal. En ergens in die week wordt er van server gewisseld, dus dan ben ik even helemaal weg.

Fijne week!

In de brievenbus van een huis in mijn postwijk, liggen altijd enkele muntjes van vijf cent. Soms drie, soms één, soms twee, maar meestal drie. Ik zie ze als ik de brievenbus opendoe om de post naar binnen te duwen. Het is gewoon een normale, oude brievenbus in de deur.

En dan denk ik, waarom leg je vijf centjes in de brievenbus? Is het fooi? De enige die in de brievenbus kijkt, is de postbode, en waarschijnlijk de reclame bezorgers, de paupers. Wat zou er gebeuren als ik de muntjes zou pakken? Misschien zegt het iets over me, hoeveel muntjes ik zou pakken, of welk muntje precies. Dat zodra ik dat doe, de deur open zwaait en een oude zigeunerin me mijn toekomst verteld.

Of misschien wil de bewoonster* me erin luizen. Dat zodra ik een muntje pak, ze me kan laten oppakken voor diefstal. Omdat ze een verbitterde oude vrouw is, die er een hekel aan heeft dat ik de post altijd zo doelgericht naar binnen mik. Of misschien is het een test; wil ze zien hoelang het duurt voordat ik zwicht voor de kracht die die muntjes uitstralen. En als ik dan een jaar lang de verleiding kan weerstaan, ben ik geslaagd voor de test en mag ik haar leerling in de duistere magie worden.

Helaas zullen we het nooit weten. Want ik krijg de kans niet om de verleiding een jaar te weerstaan, want zolang zal ik haar postbode niet zijn. Want in september vlieg ik naar Nieuw-Zeeland en kom ik nooit meer terug!!!

Ok, drie maanden later weer. Maar dan is het december en heeft ze vast al haar vijf centjes nodig om zichzelf warm te houden.

* Overigens heb ik de bewoonster, als die al bestaat, nog nooit gezien.

Weet je wat ik echt verschrikkelijk vind?

Dat je zo over straat loopt en dan opeens een “krak” voelt, meer nog dan je hem hoort. Een knapperig en toch zompig gevoel onder één van je schoenen. En je denkt: “neee…”, maar ja, het is al te laat. Weer een slak gereduceerd tot niets meer dan kalk en slijm op de stoep.

Dit gebeurde me vandaag dus twee keer. Ik vermoed dat de regen ze naar buiten lokt, omdat ze denken dan veilig te zijn, want wie loopt er nu buiten met zulk weer?

Hoe dan ook, toen ik naar een passend plaatje zocht, kwam ik deze tegen:

Zo lief en mooi…

I suck…

Ik was me toen straks toch NAT! Ik moest de post bezorgen en aangezien het regende krijg je dat. Maar echt, het ging steeds harder regenen, de druppels werden groter, de lucht begon te rommelen en ik voelde langzaam al die regen door mijn kleding sijpelen. En niet alleen de regen uit de hemel, maar ook dikke druppels vanuit mijn haar. En net op het moment dat ik van top tot teen tot op het bot doorweekt was, begon het zachtjes te regenen! Zachtjes! Dat zijn toch geen geintjes…

1,655,790 people have a skewed perception of reality due to their inability to recognize subtle corporate propaganda.

Zomaar een feitje uit een van de vele één zin tellende tekstbestandjes uit de map genaamd “Shit” op mijn computer.

Dus…

Ik wilde eigenlijk vertellen over het verlies van een verstandskies en de ongewenste aanwezigheid van een andere. Maar het doet nog te veel pijn om er iets leuks over te zeggen. Of er überhaupt iets over te willen zeggen. Daarom laat ik een schildpad het woord doen. Eentje zonder kiezen.

Toen ik vandaag heerlijk in het zonnetje de post aan het bezorgen was, kwam ik een jongetje tegen die voor de open deur van zijn huis stond. “Wat kom je doen?” vroeg hij. “Ik kom de post bezorgen”, reageerde ik, terwijl ik de post aan zijn vader overhandigde. “En wat doe je als de post op is?” vroeg hij vervolgens.

Phoe… Wat doe ik als de post op is? Wat doet men als de post op is? Zal de post ooit op zijn? Zal er een eind komen aan die eindeloze stroom post, ooit? En wat dan?

“Dan ga ik maar naar huis.”