Godsgruwelen, wat is het hier koud!

Als je vlucht een dag eerder, op zondag, gaat en je nog steeds op woensdagochtend aankomt, waar blijft die dag dan?

Die blijft in Maleisie. Bij het inchecken in Auckland werd ons verteld waar we zelf nog helemaal niet op waren gekomen. Waarom we zelf niet hadden bedacht dat het een beetje vreemd was dat een vlucht van 24 uur ruim drie dagen duurde weet ik niet, waarschijnlijk weggewoven onder het mom van tijdsverschil en het genot van een wijntje, hehe.

In ieder geval werd de lichtelijke paniek die toen bij ons opkwam (want wat moeten we in godsnaam een nacht en een dag in Maleisie doen, zonder accomodatie en dergelijke?) vrij snel weggenomen toen we om opheldering gingen vragen. In Kuala Lumpur lag er een hotelvoucher op ons te wachten.

Eindelijk in het hotel aangekomen was het voor ons al drie uur ’snachts, hoewel het in Maleisie 22:00 was en gruwelijk warm en benauwd. We hebben heerlijk geslapen in een groot bed in een hotelkamer met airco, luxer dan alle hostels die we in NZ hebben bezocht. Deze dag besteden we in en om het zwembad op het dak van het hotel, af en toe onderbroken door een bezoekje aan het lopend buffet. Alles word betaald door de vliegmaatschappij, maar wij waren liever al onderweg naar huis!

Dus nogmaals, tot in Nederland!

De campervan is ingeleverd en we wandelen wat rond in Christchurch, een leuke stad met wat mooie Engelse gebouwen. Morgen gaat het vliegtuig naar Auckland, vanwaar we een bus pakken naar Mangawhai, om nog een dagje op bezoek te gaan bij Andrew & Bianca. Scheelt ook weer een weekend in Auckland te moeten doorbrengen! Niet echt een stad waar je je NZ avontuur wil afsluiten.

Voor we de campervan in moesten leveren, namen we het er nog even van en maakten wat kilometers door het binnenland in te gaan. Daar besteedden we de meeste tijd met rijden door prachtige landschappen die eens heel anders waren dan de groene heuvels en uitgestrekte stranden die NZ kenmerken. Dit landschap was plat, met in de verte de hoge pieken van de Southern Alps, met bruine velden en indrukwekkende luchten.

Dit is niet een voorbeeld van zo’n landschap, maar wel het prachtige uitzicht dat we hadden vanaf onze campeerplek, met een wijntje en een boekje op een stoeltje buiten de campervan, met de ondergaande zon op de heuvels.

Ons LOTR boekje leidde ons ver dit onherbergzame gebied in, op zoek naar deze locatie:

Ja Erwin, zeg het maar.

Terug landinwaarts kwamen we langs Lake Tekapo, met zijn prachtige meer, omgeven door bergen met besneeuwde toppen en prachtige bloemen, de Mountain Lupin geheten.

Lake Tekapo.

Het is ons helaas niet gelukt om een echt hoge berg te zien. We deden een poging door naar Mt. Cook te rijden, maar het mooie weer werd onderweg steeds slechter, en aangekomen bij de hoogste berg van NZ, was hij natuurlijk weer in regen en mist gehuld. Denken we.

Misschien hebben ze stiekem geen hoge bergen en zeggen ze gewoon van wel om onschuldige reizigers extra benzingeld af te troggelen.

Hetzelfde fenomeen bestond ook met dolfijnen. Overal zouden ze zitten, maar telkens als wij ergens waren, waren de dolfijnen nergens te bekennen. We hadden ze bijna afgedaan als eenzelfde mythe, totdat we in Akaroa met een bootje de haven ingingen.

DOLFIJNEN! Ze zijn er echt! Dit zijn de kleinste dolfijnen ter wereld, de Hector’s Dolphin, en ze komen alleen voor in Nieuw-Zeeland.

En zo werd het toch nog een dol fijne vakantie. (Sorry, kon het niet laten.)

Cheers!

Jeetje peetje, wat moeten we ver terug als we de foto-draad willen oppakken waar we gebleven zijn.

Okee, snel dan:

Onderweg naar Queenstown namen we de prachtige weg door Mt. Aspiring National Park. Hier kijken we uit over maar liefst drie LOTR-locaties. Herken JIJ ze?

Onze LOTR-locatie-boekje bracht ons ook in het kleine dorpje Arrowtown, enorm pittoresk en groen en leuk. We bleven er een dagje om tot rust te komen, met de nodige bescherming tegen de zon.

Queenstown was niet zo’n grote stad als we dachten (zelfs kleiner dan Uden!) en misschien daarom ook zo leuk.

Vanuit de stad kon je naar het stadspark lopen, en langs het water waren de uitzichten prachtig.

Na Queenstown gingen we richting Glenorchy and beyond. De weg daarheen was prachtig, met hoge, rotsachtige bergen, glooiende groene velden, schapen (natuurlijk) en uitzicht op de “Misty Mountains”. Geen van de foto’s doet er recht aan, dus ik laat er geen zien.

Voorbij Glenorchy sliepen we aan de rand van een prachtig bos, waar we ’s ochtends een wandeling maakten.

Onderweg naar Milford Sound uitzichten over Rohaneske velden.

Met de boot door de Milford Sound.

Onze reis ging verder via Invercargill door The Catlins, waar we langs prachtige kusten kwamen.

Aan een van die prachtige kusten liepen we een zeeleeuw tegen het lijf. Maar niet te dichtbij, anders wordt hij boos en hij schijnt nog hard te kunnen rennen ook.

Eten maken in de campervan, op de mooiste overnachtingsplek so far.

View from the van.

Toen we na het eten even buiten van de zonsondergang gingen genieten, werden we verrast door een uiterst zeldzame, bedreigde yellow-eyed penguin.

De volgende ochtend werd Joop wakker met een dikke, pijnlijke, brandende elleboog. Na een strandwandeling werd het alleen maar erger en besloten we om zo snel mogelijk een dokter op te zoeken. Dat ging nog niet zo makkelijk, want we waren in the middle of nowhere en de vrouw van de informatiebalie in de eerstvolgende stad had eigenlijk ook geen idee waar we op deze tijd van de dag (1 uur ’s middags op een maandag) een dokter moesten vinden. Dus racede ik met de campervan over de smalle, bochtige wegen van The Catlins, onderwijl wij ons afvroegen wat het zou kunnen zijn: een spinnenbeet, een steek van een giftige mug, een mysterieuze infectie? 50 minuten later kwamen we in het volgende dorpje terecht. Godzijdank was daar een medical centre, waar we geholpen konden worden. “Oh dokter, wat is er met me aan de hand?”, vroeg Joop, amputatie vrezend. “Je hebt te veel op je elleboog geleund”, was de diagnose. Wat pijnstillers en een drukverband later, waren we weer op weg naar ons volgende avontuur.

Van de Southern Scenic Route, de weg die we volgden van Invercargill naar Dunedin, hebben we daardoor niet veel gezien, en al helemaal niet meer toen we besloten in het donker door te rijden naar Dunedin, waar ze inderdaad USB hebben.

Na ongeveer 60 dagen trouwe dienst heeft mijn bruine, linnen broek van 5 euro het opgegeven. Toen ik weer eens moest bukken om iets van onder de bank, waar onze opslagruimte is, te pakken, scheurde hij uit op de meest charmante plek. Veel van onze kleding vertoont tekenen van slijtage, door het intensieve gebruik en de slechte wasmachines en drogers. Maar misschien heeft het ook iets te maken met het lekkere eten hier…

Ondertussen zijn we aangekomen in Invercargill. Dit is de meest zuidelijk gelegen stad, waar ze wel internet hebben, maar geen USB, dus helaas geen foto’s deze keer. Het is hier koud en nat, maar ik weiger een nieuwe broek te kopen voor de laatste weken. We voelen ons een beetje vreemd over het feit dat onze terugreis nu wel heel dichtbij komt. We willen wel graag weer eens thuis zijn en iedereen zien, maar dat is gelijk weer zo definitief he? We gaan ook niet zomaar weer even terug. Dus over twee weken is het toch echt afgelopen.

In ieder geval gaan we nog het meeste halen uit de laatste dagen. We zijn slechts voor een korte stop in Invercargill, om diesel en voedsel in te slaan voor onze reis door The Catlins, een afgelegen natuurgebied waar we dolfijnen en walvissen willen zien. Overigens staat onze zeedierenteller nu op 2, want tijdens onze boottocht door Milford Sound zagen we yellow-crested penguins (die keilief baby kleine koediekoedie lief klein waren) en lamzakkerige zeehonden, maar daar later meer over als we in een stad komen met USB. Dat zal Dunedin zijn, vermoedelijk.

Tot die tijd, aju. Met een du.