Dus.

Over twee weken vliegen we naar Nieuw-Zeeland.

Het is nu vreemd en druk. Er moet van alles gebeuren, van losse planningen maken tot het maken van sieraden op voorraad tot het opeten en -drinken van alles wat we in huis hebben. Ik voel me niet gehaast, want het is redelijk surrealistisch. Hoe bereid je je voor op een reis van drie maanden?

Ik heb gisteren de Lonely Planet gids gelezen en we zijn nu ook een heel eind met de selectie van werk adressen. Niet dat we alle 1325 WWOOF hosts bekeken hebben, die voorgenomen taak hebben we maar onmogelijk verklaard. En onnodig, want er zijn zo veel prachtige, geweldige adressen. Nu nog een definitieve keuze maken… the horror!

Ook heb ik vorige week “de nieuwe collectie” sieraden geplaatst. Ik heb momenteel veel inspiratie, maar ik kan niet bezig blijven met nieuwe ontwerpen maken, want ze moeten ook nog allemaal enkele keren op voorraad gemaakt worden!

Twee weken nog…

We zijn heel erg van het afval scheiden en hebben dus ook een aparte prullenbak voor het GFT-afval. Echter, als je die niet netjes elke week een keer in de kliko leegt, dan wordt het een hemel voor fruitvliegjes.

Blijkt.

Want er vlogen er een aantal rond. En nadat ik de prullenbak geleegd had, was er een heel leger van ontevreden fruitvliegjes die maar in de hoek bleven pruilen omdat ik hun huis verwoest had. Maar als je klein bent, zonder cute te zijn, dan kun je pruilen wat je wilt, maar dan moet je mijn huis uit. Dus ik haalde een proefflesje van de geur “Angel” van Thierry Mugler uit de badkamer, sprayde eens flink in het rond en joeg ze allemaal op de vlucht.

Wat stinkt dat spul zeg.

Overigens snap ik ergens wel dat die vliegjes aangetrokken worden door de resten van dit:

Hmmm, good. Ik ben blij dat ik dat tweede baantje niet meer heb en weer fijn kan koken ’s avonds.

Mijn lief (daar is hij dan!) is heel goed in het vinden van superplaatjes op het internet. Van hem kwam bijvoorbeeld ook de tweekoppige schildpad, te gek. Ik heb er al dozijnen gezien die het waard waren om hier geplaatst te worden, maar ik ben nogal van het opruimen van mijn computer en gooi dus ook te pas en heel vaak te onpas mijn ontvangen bestanden leeg. Maar NU heb ik er twee en hier zijn ze voordat ik ze weggooi:

Oh Mijn God, hoe lief is dat? En ook zo zelfstandig, zo van: “Ik sta op een bed ja. En wat dan nog?” Maar dan nog wil ik hem aaien en aaien en aaien.

Whahaha, ik durf te wedden dat het er daadwerkelijk zo aan toegaat in den hemelen. En dat iedereen hem al kent.

Gisteren was ik jarig. Maar WACHT: het gaat hier om muffins. Dus voor je begint te juichen, hear me out.

Ik gaf zaterdag een feestje naar aanleiding van het heuglijke feit dat ik “22″ werd. En dat was aanleiding voor het heuglijke feit dat ik muffins kon bakken zonder op de brandstapel te belanden voor poging tot vetmesten. Dus ruim van tevoren, echt een week ofzo, wat echt RUIM van tevoren is in mijn wereld, bedacht ik welke muffins het zouden worden. Omdat ik voor Oz’ verjaardag een pink brownie cake met roze frosting en een bruine ster had gemaakt (waarvan ik overigens geen foto heb!), en daardoor helemaal into frosting was, wilde ik deze keer absoluut iets met paarse frosting maken. Dus de muffins moesten daarbij passen. Deze omgekeerde volgorde bleek later een nagel aan mijn doodskist. Want ik ging voor lavendelmuffins.

Kijk ze mooi zijn.

Nou heb ik hele leuke vrienden, echt, en mijn broers zijn helemaal geweldig, maar als het op voedsel aankomt moet ik vooral niet te experimenteel zijn. Mijn gedachten gaan zo: “Lavendel, dat lijkt me lekker”, maar andere mensen denken: “Wat zijn dat voor bloemetjes op dat paarse spul? Kun je dat eten?”. Dus iedereen begon heel voorzichtig aan de muffins, waarna de helft besloot het cakeje om te draaien om niet mijn prachtig opgespoten paarse frosting te hoeven eten, maar wel het cakeje te eten. Wat ze volgens mij ook alleen maar deden om mij niet te kwetsen, zo lief. Wat de andere helft gedaan heeft…oh wacht, de andere helft ligt daar in dat roze bakje.

Ikzelf had er nog geen gegeten, in verband met een gat in mijn mond, maar toen de volgende dag mijn ouders op bezoek kwamen, besloot ik er ook één te eten. Voor de volgende batch van twaalf muffins had ik besloten geen frosting te maken, dus er kwam slechts pure muffin tot mij. En ja, die was smakeloos. Het was verschrikkelijk. De hint van lavendel die erin zat, vond ik wel wat hebben, maar voor de rest was het droog en saai. Zo zonde van de frosting. Want die was paars en zoet en lekker en ja, goed, ik had er lavendel overheen gestrooid en ik zal het nooit meer doen.

Mijn vader vond ze overigens wel goed te doen en at er drie, waarna ik hem de rest mee naar huis gaf. Die man eet alles. Hoewel ik hem de overige zes muffins met frosting niet mee gegeven heb. Die liggen nu ergens anders.

In een tijdschrift in de wachtruimte van de kaakchirurg las ik:

84% van de Nederlandse vrouwen vind zichzelf er jonger uitzien dan ze is.

Dan lijkt het mij hoog tijd om eens collectief ons beeld van leeftijden aan te passen.

50% korting op een deel van de sieraden van Damsel of Dainty!

Ik heb zojuist een beenham-beemsterkaasbroodje en twee pannenkoeken met stroop op. Geen van die dingen heb ik zelf gemaakt, en daar zou ik me slecht over voelen, als ik niet zou weten me straks nog veel slechter te voelen. De tweede verstandskies gaat er over drie kwartier uit…
Vandaar mijn belachelijke, lekkere lunch, om de komende dagen waarin ik geen vast voedsel kan eten vast wat te verzachten. Eigenlijk zou ik ook nog even wat port moeten drinken, maar volgens mij mag dat niet.

Gelukkig blijven ze dit keer helemaal van de bovenkant af, zodat ik nooit compleet mijn verstand zal verliezen…

Edit: Ik was bang. Trillende handen maag op zijn kop bang. Ik heb het niet eerder gezegd omdat ik jullie geen angst aan wilde jagen. Maar het is voorbij. Nu de pijn nog.