Toen we genoeg hadden van de wijn rond Blenheim, gingen we door naar Nelson, terwijl het weer ondertussen slecht geworden was. Daardoor stelden we onze plannen voor het Abel Tasman National Park, waar het absoluut zonnig moet zijn, even uit en reden naar Nelson Lakes, toepasselijk genaamd naar de stad waar het slechts anderhalf uur rijden vandaan ligt…

De grijze lucht bracht het prachtige, stille meer in een mysterieuze sfeer. (Sinterklaaskriebels!)

Onderweg naar Abel Tasman maakten we een tussenstop in Kaiteriteri, waar Joop het, na een middag op het strand, tijd vond om zijn baard te scheren.

Wie IS die gozer?

Zondag werden we met een speedboat over de wilde golven naar een baai in het Abel Tasman park gebracht, vanwaar een stuk terug gingen kayakken. Vanwege de harde wind, mochten we niet naar het zeehonden-eiland kayakken, wat een dikke bummer was. Het kayakken op zee was wel erg leuk. Langs de kust zagen we twee keer een zeehond liggen, maar als je gezegd had dat het gewoon een zwart gat en een schaduw waren geweest, had ik je ook gelooft. Wat mij betreft staat onze zeedierenteller nog steeds op nul.

Die middag wandelden we door het park naar de boot waar we die avond zouden eten en slapen. Dat was een erg leuke ervaring.

De volgende dag liepen we door het park terug naar de campervan, ondertussen genietend van de geweldige- uitzichten en een immense kikker op het strand.

Nu zijn we in Marahau, aan de rand van het park, waar we een dagje van het prach-ti-ge weer genieten, voordat we doorgaan naar het meest westgelegen puntje van Golden Bay, Farewell Spit, of in ieder geval tot zover onze campervan ons kan brengen.

…maar wel kapotte bikkels.

We hebben 71 kilometer gelopen in vier dagen, waarvan het overgrote merendeel in de laatste twee dagen. En let wel: in Nieuw-Zeeland. Daar noemen ze een wandeling waarbij je continue steile berg op, steile berg af gaat, een “moderate walk”. Mijn knieen noemen het pijnlijk. Joop en ik hebben allebei enkele lichaamsdelen gevonden die we bij thuiskomst maar eens moeten na laten kijken door de dokter. Maar het was wel mooi.

En nu foto’s, in chronologische volgorde, beginnend bij “lang gelee” en eindigend bij “gisteren”.

“Mordor” (Tongariro National Park) in de mist.

Schildpadje in de dierentuin! Zo lief.

In dezelfde dierentuin hadden ze ook een Tuatara, die alleen in NZ voorkomt en 200 miljoen jaar geleden al bestond. Het exemplaar op mijn foto is nog niet zo oud, wel zo sloom.

Wakker worden in een natuurgebied is geweldig. Vooral als je daarna door “Rivendell” kan gaan wandelen.

Boom-wezen.

Schommelen over Wellington.

Op de boot naar het Zuid-Eiland.

Mossels plukken in de Marlborough Sounds.

Prachtige uitzichten tijdens de Queen Charlotte Track.

Nog even.

Een doorsnede van een treefern (boomvaren). Een boooooomsterrrrrrrrrrrrrr!

Nu zijn we in Blenheim, hart van de Marlborough Wine Region, nog veel bekender en groter dan Napier. Dus we kunnen maar één ding doen: wijn proeven!

En tot slot weer een find-it! (Nee, je hoeft niet de verschillen te zoeken, je moet letterlijk iets vinden.) Deze keer speciaal voor de achterste helft van de tafel in het restaurant in de Ardennen.

En tot de volgende keer maar weer!

Wellington joeg ons de stuipen op het lijf. Diezelfde morgen waren we wakker geworden in Rivendell, of in ieder geval in het regionale park waar de set uit de film had gestaan. Het was heerlijk rustig wakker worden in een prachtige omgeving, waarna we een wandeling gingen maken door het park en de voormalige set opzochten.

Wat een andere wereld was het, toen we met de campervan in het centrum van Wellington terecht kwamen. Stress en drukte en eenrichtingsverkeer haalden ons gelijk uit onze relaxte sfeer. Parkeerplekken waren nergens te vinden, behalve uiteindelijk bij het museum, waar we dan ook gelijk maar onze middag doorbrachten.

De volgende twee dagen, toen we met de bus vanuit een bijliggend dorpje, waar we sliepen, naar het centrum gingen, bevielen veel beter. Zo kon ik zelfs drinken op zaterdagavond! Uiteindelijk bleek het toch een leuke stad, voor een stad.

Maandag vroeg in de middag zouden we met de ferry naar het zuid-eiland gaan. Maar die ochtend wilden we nog even een opnameplek van LOTR bezoeken. Op Mt. Victoria, vlak naast het centrum, was de scene opgenomen waarin Frodo ontdekt dat ze achterna gezeten worden door een Ringwraith, en de hobbits vervolgens als een stel gekken naar de ferry rennen.

De precieze plaats hebben we in onze korte tijd niet gevonden, maar de scene zelf hebben we uiteindelijk wel nagespeeld, toen we zelf moesten racen om onze ferry nog te halen!

Nu zijn we al een dag op het zuid-eiland, nog immer in Picton, waar we aankwamen na een prachtige boottocht door de Marlborough Sounds. Morgen beginnen we een vierdaagse wandeltocht door de Sounds, genaamd Queen Charlotte Track, en daarna zijn we terug met foto’s! De computers hier werken niet mee, maar we hebben weer een mooie collectie om te showen.

Blijf reageren, en tot over vier/vijf dagen!

Ook namens Joop,

Liefs,
Inge

3 zonnebrillen verbruikt

9 blauwe plekken op Inge’s onderbenen

1 x de slaapzak gebruikt

2000 km gereden ongeveer

11 brownie’s gegeten door Joop

100.000 possums dood langs de weg gezien

15 verschillende slaapplekken

4 x de was gedaan

2 negers gezien

8 cd’s gekocht

16 mm baard op Joop

1 parking ticket gekregen

3 x Inge’s leeftijd gevraagd bij aankoop van alcohol

Het begon er al mee dat de mevrouw van het informatiecentrum ons vertelde dat er meters sneeuw lag op de berg die we wilden crossen. Dat konden we dus vergeten. Na een andere wandeling te hebben uitgezocht, werd het weer heel slecht: hevige regen en harde wind. In onze regenpakken gingen we er op uit, maar meer dan 100m ver konden we niet zien. De beloofde bergen, twee ervan bekend als Mt. Doom uit LOTR, waren compleet aan het zicht onttrokken door mist. Het “Mordor” gebied waar we doorheen liepen werd er wel extra akelig door. Maar, ik heb wel een lavasteen in de vorm van Sinterklaas gevonden.

Na deze wandeling kwamen we er achter dat het weer alleen nog maar slechter zou worden: we moesten onze plannen (een meerdaagse kayaktocht door het volgende nationale park) wijzigen.

Vanuit dit weerbeeld reden we een eindje terug en toen rechtstreeks naar het oosten, het mooie weer tegemoet. Nu zitten we in Napier: een leuke kuststad in Art-Deco stijl, midden in het bekendste wijngebied van NZ! Morgen op de fiets de wijnerijen langs. Iets anders dan kayakken door de wilde natuur, maar mij hoor je niet klagen.