Gisteren was ik jarig. Maar WACHT: het gaat hier om muffins. Dus voor je begint te juichen, hear me out.

Ik gaf zaterdag een feestje naar aanleiding van het heuglijke feit dat ik “22″ werd. En dat was aanleiding voor het heuglijke feit dat ik muffins kon bakken zonder op de brandstapel te belanden voor poging tot vetmesten. Dus ruim van tevoren, echt een week ofzo, wat echt RUIM van tevoren is in mijn wereld, bedacht ik welke muffins het zouden worden. Omdat ik voor Oz’ verjaardag een pink brownie cake met roze frosting en een bruine ster had gemaakt (waarvan ik overigens geen foto heb!), en daardoor helemaal into frosting was, wilde ik deze keer absoluut iets met paarse frosting maken. Dus de muffins moesten daarbij passen. Deze omgekeerde volgorde bleek later een nagel aan mijn doodskist. Want ik ging voor lavendelmuffins.

Kijk ze mooi zijn.

Nou heb ik hele leuke vrienden, echt, en mijn broers zijn helemaal geweldig, maar als het op voedsel aankomt moet ik vooral niet te experimenteel zijn. Mijn gedachten gaan zo: “Lavendel, dat lijkt me lekker”, maar andere mensen denken: “Wat zijn dat voor bloemetjes op dat paarse spul? Kun je dat eten?”. Dus iedereen begon heel voorzichtig aan de muffins, waarna de helft besloot het cakeje om te draaien om niet mijn prachtig opgespoten paarse frosting te hoeven eten, maar wel het cakeje te eten. Wat ze volgens mij ook alleen maar deden om mij niet te kwetsen, zo lief. Wat de andere helft gedaan heeft…oh wacht, de andere helft ligt daar in dat roze bakje.

Ikzelf had er nog geen gegeten, in verband met een gat in mijn mond, maar toen de volgende dag mijn ouders op bezoek kwamen, besloot ik er ook één te eten. Voor de volgende batch van twaalf muffins had ik besloten geen frosting te maken, dus er kwam slechts pure muffin tot mij. En ja, die was smakeloos. Het was verschrikkelijk. De hint van lavendel die erin zat, vond ik wel wat hebben, maar voor de rest was het droog en saai. Zo zonde van de frosting. Want die was paars en zoet en lekker en ja, goed, ik had er lavendel overheen gestrooid en ik zal het nooit meer doen.

Mijn vader vond ze overigens wel goed te doen en at er drie, waarna ik hem de rest mee naar huis gaf. Die man eet alles. Hoewel ik hem de overige zes muffins met frosting niet mee gegeven heb. Die liggen nu ergens anders.

Ik heb zojuist een beenham-beemsterkaasbroodje en twee pannenkoeken met stroop op. Geen van die dingen heb ik zelf gemaakt, en daar zou ik me slecht over voelen, als ik niet zou weten me straks nog veel slechter te voelen. De tweede verstandskies gaat er over drie kwartier uit…
Vandaar mijn belachelijke, lekkere lunch, om de komende dagen waarin ik geen vast voedsel kan eten vast wat te verzachten. Eigenlijk zou ik ook nog even wat port moeten drinken, maar volgens mij mag dat niet.

Gelukkig blijven ze dit keer helemaal van de bovenkant af, zodat ik nooit compleet mijn verstand zal verliezen…

Edit: Ik was bang. Trillende handen maag op zijn kop bang. Ik heb het niet eerder gezegd omdat ik jullie geen angst aan wilde jagen. Maar het is voorbij. Nu de pijn nog.

Goedemiddag.

Alles goed? Ik heb net lekker uitgeslapen, net als gisteren, en het werkt. Uitgerust zijn maakt de dingen net een stukje meer relaxed. Daarnaast is de site online, komt Nieuw Zeeland steeds dichterbij (niet letterlijk hoor, wees maar niet bang) en staan er leuke weekenden op het programma. En gisteren een leuke avond met vrienden gehad op Oz’ tweede feestje. Ik moet mezelf eraan herinneren dat vaker te doen. There’s a world out there!

Bovendien heb ik één van de beste koekjes ter wereld naast me liggen, dus ik ben er klaar voor. Hier komt hij dan: de officiële doch twijfelachtige top 5 van optredens op Werchter. (Overigens begin ik bij 5, anders is de spanning er gelijk af.)

5. Counting Crows (for old times sake, en de tranen die hij liet)
4. Sigur Rós (geweldig mooi, maar ik zat er niet helemaal in)
3. Band of Horses (één van de redenen voor Werchter, ze maakten het waar)
2. The Raconteurs (de verassing van het weekend, de band van het moment)
1. Nightwish (mede mogelijk gemaakt door drank)

Ik moet zeggen dat de context waarin je een band ziet zo veel uitmaakt. Sigur Rós had op één kunnen staan als ik er meer met mijn hoofd bij was geweest, of dichterbij met ook de rest van mijn lijf. En Nightwish was natuurlijk top, maar de drank hielp de hele ervaring naar de eerste plek. Terwijl het optreden van The Raconteurs zo goed was, dat als ik puur op basis daarvan zou selecteren, zij op één zouden staan.

Next up: Portugal! Ik werk gewoon achteruit alles af. Tenzij er tussendoor iets anders in mijn hoofd ontspruit.

Fijne dag nog!

Elke keer als ik een stukje wil schrijven, gebeurt er iets waardoor ik daar helemaal niet meer voor in de stemming ben. De afgelopen tijd had dat vaak te maken met alle moeilijkheden rondom de nieuwe site voor Damsel of Dainty, zoals bijvoorbeeld na Portugal. En nu, na Rock Werchter, is de schrijfstemming die ik vanochtend nog had, ook helemaal verdwenen. De terugreis was namelijk een ramp. Doordat er perse een kaartje gekocht moest worden van het laatste station in België tot het eerste station in Nederland, moesten we tussen twee treinen door in de rij gaan staan om deze te bemachtigen. Automaten hadden ze wel, maar ze waren zo verschrikkelijk Belgisch dat de automaten in Oezbekistan nog duidelijker zijn. Maar goed, door deze rij misten we de volgende trein op een haartje. Natuurlijk ging die trein maar eens in het uur en dus besloten we via Antwerpen te reizen, met een extra overstap en een stoptrein. Aangekomen in Roosendaal was de trein naar Breda net weg, dus wachten we op de volgende. Op het moment dat de trein zou moeten vertrekken, werd er omgeroepen dat hij van een ander spoor zou vertrekken. Maar toen iedereen op dat perron aankwam, bleek de trein al weg! Ik heb er wat van gezegd, maar liever had ik er wat van kapot gesmeten.
Aangekomen in Breda, stonden we op de bus te wachten, toen ons verteld werd dat het vakantie was (niet in mijn wereld overigens) en hij daarom maar eens in het uur zou rijden, en dus niet op dat moment. Daarom liepen we richting een andere bushalte, waarvan de bus net aan kwam rijden. Dus ik zette het op een drafje om hem te halen, reed hij doodleuk aan! Met mij duidelijk zichtbaar voor zijn bus, op maar een paar meter afstand. Van frustratie zijn we maar naar huis gaan lopen (een half uur) en kwamen we om half vier aan. En dat terwijl we nog voor half elf de camping hadden verlaten.

Dus de leuke verhalen laten wederom op zich wachten. Ooit komt het weer goed. Dan maak ik voor iedereen de Beste Koekjes ter Wereld en vieren we het vertrek van de dagelijkse teleurstelling onder het genot van wat welgeplaatste woorden en beelden.

Tot dan.

Er is iets merkwaardigs aan de hand. Ik heb last van klunzigheid. Ik heb pech. Ik weet niet precies hoe ik het moet noemen, maar als je de mededelingen uit de eerste drie zinnen mixt, heb je het. Of eigenlijk heb ik dat.

Ik heb er last van sinds we weer in Nederland zijn. Toen ik donderdag weer ging werken, was ik zo van het padje dat ik herhaaldelijk post in de verkeerde bus deed. Vrijdag lette ik extra op tijdens de bezorging, maar thuis was mijn klunzigheid des te erg, met als hoogtepunt het door de spijlen van ons bed laten vallen van mijn telefoon. Dat bed zit ingebouwd met dichte kanten, en de spijlen zitten vastgetimmerd. Die telefoon had ik er dus niet zomaar onderuit, en wegens tijdgebrek moest ik zaterdag dus zonder telefoon naar Uden reizen. Op zich was dat geen probleem, maar wel de reden dat ik dat weekend mijn homie niet gezien heb.

Zondag leek Joop geïnfecteerd door mij, toen hij, na een bezoek aan zijn ouders, er op de weg naar huis in de auto achter kwam dat hij zijn huissleutels en portemonnee bij zijn ouders had laten liggen. Dat was nog niet zo erg geweest, als ik niet, al een dag eerder, ook mijn sleutels was vergeten.
Maandag wilde ik hierover bloggen en heb ik vijf minuten roerloos voor mijn scherm gezeten, maar de woorden wilden niet komen.

Gisteren liet ik mijn te zwaar geladen posttas op de grond vallen, waarbij alle postbundels eruit vielen. Later bleek dit slechts een voorteken te zijn van het herhaaldelijk laten vallen van brieven op straat. En vandaag had ik het gevoel voor het eerst sinds een lange tijd weer in mijn postwijk te zijn. Kun je nagaan hoe goed ik erbij was vorige week…

En nou doe ik wel vaker domme dingen, maar dat heeft meestal te maken met woorden. Uit mijn mond. Of drank. In mijn mond.

Dus wat is hier aan de hand? Is er hier een hint die ik zou moeten krijgen? (Is dat überhaupt Nederlands?) Ben ik niet goed bezig? Zou ik hier niet moeten zijn, maar ergens anders? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, in het licht van deze gedachten, is dat we gisteren een courgette moesten eten. Ik ging een gerecht maken waar een courgette in moest, en Joop ging hem halen bij de supermarkt. Tijdens zijn afwezigheid belde de buurjongeman aan, om ons een courgette uit zijn biologische volkstuintje te geven. Daarna kwam Joop terug van de supermarkt met de mededeling dat de courgettes op waren. Geen probleem!

Smaakte goed.

Oh ja, ik ben zo een weekje naar Portugal. En ergens in die week wordt er van server gewisseld, dus dan ben ik even helemaal weg.

Fijne week!

Weet je wat ik echt verschrikkelijk vind?

Dat je zo over straat loopt en dan opeens een “krak” voelt, meer nog dan je hem hoort. Een knapperig en toch zompig gevoel onder één van je schoenen. En je denkt: “neee…”, maar ja, het is al te laat. Weer een slak gereduceerd tot niets meer dan kalk en slijm op de stoep.

Dit gebeurde me vandaag dus twee keer. Ik vermoed dat de regen ze naar buiten lokt, omdat ze denken dan veilig te zijn, want wie loopt er nu buiten met zulk weer?

Hoe dan ook, toen ik naar een passend plaatje zocht, kwam ik deze tegen:

Zo lief en mooi…

I suck…

Ik was me toen straks toch NAT! Ik moest de post bezorgen en aangezien het regende krijg je dat. Maar echt, het ging steeds harder regenen, de druppels werden groter, de lucht begon te rommelen en ik voelde langzaam al die regen door mijn kleding sijpelen. En niet alleen de regen uit de hemel, maar ook dikke druppels vanuit mijn haar. En net op het moment dat ik van top tot teen tot op het bot doorweekt was, begon het zachtjes te regenen! Zachtjes! Dat zijn toch geen geintjes…