Vijf cent

In de brievenbus van een huis in mijn postwijk, liggen altijd enkele muntjes van vijf cent. Soms drie, soms één, soms twee, maar meestal drie. Ik zie ze als ik de brievenbus opendoe om de post naar binnen te duwen. Het is gewoon een normale, oude brievenbus in de deur.

En dan denk ik, waarom leg je vijf centjes in de brievenbus? Is het fooi? De enige die in de brievenbus kijkt, is de postbode, en waarschijnlijk de reclame bezorgers, de paupers. Wat zou er gebeuren als ik de muntjes zou pakken? Misschien zegt het iets over me, hoeveel muntjes ik zou pakken, of welk muntje precies. Dat zodra ik dat doe, de deur open zwaait en een oude zigeunerin me mijn toekomst verteld.

Of misschien wil de bewoonster* me erin luizen. Dat zodra ik een muntje pak, ze me kan laten oppakken voor diefstal. Omdat ze een verbitterde oude vrouw is, die er een hekel aan heeft dat ik de post altijd zo doelgericht naar binnen mik. Of misschien is het een test; wil ze zien hoelang het duurt voordat ik zwicht voor de kracht die die muntjes uitstralen. En als ik dan een jaar lang de verleiding kan weerstaan, ben ik geslaagd voor de test en mag ik haar leerling in de duistere magie worden.

Helaas zullen we het nooit weten. Want ik krijg de kans niet om de verleiding een jaar te weerstaan, want zolang zal ik haar postbode niet zijn. Want in september vlieg ik naar Nieuw-Zeeland en kom ik nooit meer terug!!!

Ok, drie maanden later weer. Maar dan is het december en heeft ze vast al haar vijf centjes nodig om zichzelf warm te houden.

* Overigens heb ik de bewoonster, als die al bestaat, nog nooit gezien.