Gisteren had ik voor het eerst muziek op tijdens het rondbrengen van de post. Wat een verlichting! Nu hoef ik niet meer naar mijn eigen gedachten te luisteren!
Ooit leek het me geweldig om daar weer eens tijd voor te hebben, dacht ik misschien zelfs een verhaal te kunnen bedenken. Nou, niet meer. De gedachten zijn weinig meer dan “30, 28, 26, 22, 18…” en de blogposts die ik verzin tijdens het lopen, ben ik weer vergeten zodra ik thuis ben. Dus hooray voor oordopjes! Hoef ik ook niet meer die leuke grappen over blauwe brieven aan te horen.
Je krijgt er alleen zulke kleine blogposts van.