Zomergevoel-geurenmix

Eerder deze middag liep ik de post te bezorgen. De zon scheen op mijn bolletje, de geur van zonnebrandcrème (van mijn eigen armen) hing in de lucht. Toen ik langs de snackbar liep en de geur van friet zich met de andere geuren mengde, was mijn zomergevoel compleet.

Ik heb me daarover lopen verwonderen. Ik bedoel, ik weet waar het vandaan komt. Vroeger ging ik altijd met vriendinnen friet halen om lunchtijd, als we aan het water zaten. Dan komt die hele mix van zon, zonnebrand en friet wel tot zijn recht. Maar dat juist specifiek dat mijn zomergevoel-geurenmix is, vind ik dan wel weer vreemd. Ik zat nooit dagenlang aan het water. Hoogtepunt van de zomer was altijd het op vakantie gaan, en dat deden we zelden aan het water. Zonnebrandcrème en muffe kerk-lucht, dat zou mijn zomergevoel-geurenmix moeten zijn. Maar ik neem aan dat dat dan mijn vakantiegevoel-geurenmix is.

Nu snap ik wel waarom ik altijd even een onbehaaglijk gevoel krijg bij het zomergevoel. Ik bedoel, als in de brandende zon aan het water zitten met een frietje mijn zomergevoel belichaamt, dan heb ik liever herfst. Maar Joop had precies hetzelfde. Nog meer mensen met dit friet-complex? Want dan weet ik wat jij vroeger deed in de zomer…

Nee, mooie herinneringen. Daarom hou ik van geuren. Ze nemen je gelijk mee terug de tijd in. Even later kwam ik langs een man die zijn tuin stond te sproeien. Die heerlijke geur van natte aarde en planten, in de warme atmosfeer, en nog steeds de zonnebrandcrème-lucht van mijn armen, bracht me weer helemaal bij ons thuis in de tuin, in het zwembadje met mijn broers, of op de akker van één of andere boer, waar we verkoeling zochten onder de sproeiers.

Die kies ik. Dat wordt mijn zomergevoel-geurenmix.