Southern Zieniks Route

Jeetje peetje, wat moeten we ver terug als we de foto-draad willen oppakken waar we gebleven zijn.

Okee, snel dan:

Onderweg naar Queenstown namen we de prachtige weg door Mt. Aspiring National Park. Hier kijken we uit over maar liefst drie LOTR-locaties. Herken JIJ ze?

Onze LOTR-locatie-boekje bracht ons ook in het kleine dorpje Arrowtown, enorm pittoresk en groen en leuk. We bleven er een dagje om tot rust te komen, met de nodige bescherming tegen de zon.

Queenstown was niet zo’n grote stad als we dachten (zelfs kleiner dan Uden!) en misschien daarom ook zo leuk.

Vanuit de stad kon je naar het stadspark lopen, en langs het water waren de uitzichten prachtig.

Na Queenstown gingen we richting Glenorchy and beyond. De weg daarheen was prachtig, met hoge, rotsachtige bergen, glooiende groene velden, schapen (natuurlijk) en uitzicht op de “Misty Mountains”. Geen van de foto’s doet er recht aan, dus ik laat er geen zien.

Voorbij Glenorchy sliepen we aan de rand van een prachtig bos, waar we ’s ochtends een wandeling maakten.

Onderweg naar Milford Sound uitzichten over Rohaneske velden.

Met de boot door de Milford Sound.

Onze reis ging verder via Invercargill door The Catlins, waar we langs prachtige kusten kwamen.

Aan een van die prachtige kusten liepen we een zeeleeuw tegen het lijf. Maar niet te dichtbij, anders wordt hij boos en hij schijnt nog hard te kunnen rennen ook.

Eten maken in de campervan, op de mooiste overnachtingsplek so far.

View from the van.

Toen we na het eten even buiten van de zonsondergang gingen genieten, werden we verrast door een uiterst zeldzame, bedreigde yellow-eyed penguin.

De volgende ochtend werd Joop wakker met een dikke, pijnlijke, brandende elleboog. Na een strandwandeling werd het alleen maar erger en besloten we om zo snel mogelijk een dokter op te zoeken. Dat ging nog niet zo makkelijk, want we waren in the middle of nowhere en de vrouw van de informatiebalie in de eerstvolgende stad had eigenlijk ook geen idee waar we op deze tijd van de dag (1 uur ’s middags op een maandag) een dokter moesten vinden. Dus racede ik met de campervan over de smalle, bochtige wegen van The Catlins, onderwijl wij ons afvroegen wat het zou kunnen zijn: een spinnenbeet, een steek van een giftige mug, een mysterieuze infectie? 50 minuten later kwamen we in het volgende dorpje terecht. Godzijdank was daar een medical centre, waar we geholpen konden worden. “Oh dokter, wat is er met me aan de hand?”, vroeg Joop, amputatie vrezend. “Je hebt te veel op je elleboog geleund”, was de diagnose. Wat pijnstillers en een drukverband later, waren we weer op weg naar ons volgende avontuur.

Van de Southern Scenic Route, de weg die we volgden van Invercargill naar Dunedin, hebben we daardoor niet veel gezien, en al helemaal niet meer toen we besloten in het donker door te rijden naar Dunedin, waar ze inderdaad USB hebben.