Ondanks de prachtige, wilde kusten en het indrukwekkende landschap, maakte de aaneenschakeling van troosteloze, grijze en ietwat incestueuze dorpjes de Westkust niet tot een favoriete plek. We hebben de afstand redelijk snel afgelegd, met hier en daar wat stops.

Na in Greymouth de Monteith’s bierfabriek te hebben bezocht, lieten we het stadje snel achter ons, in een poging het slechte weer achter ons te laten, waarbij we helaas Arthur’s Pass moesten overslaan.

Een enorm vat met Monteith’s Black. Jammie, maar omdat ik onze ontsnapping moest bewerkstelligen, ging het merendeel naar Joop.

De eerste stop was in Franz Josef Glacier, het dorpje, om Franz Josef Glacier, de gletsjer, te bezoeken. Wonderwel was dit een heel leuk dorpje, met een alpen-feel en prachtige besneeuwde toppen om ons heen. Meenden we te zien door de wolken.

Bij de uitkijk was door het weer maar weinig van de gletsjer te zien.

Dus klommen we over het hek, om dichterbij te kunnen komen. Compleet veilig, I tell ya.

Een deel van “de weg” van en naar de gletsjer.

Onderweg was er genoeg prachtigs te zien aan weerszijden.

Zoals watervallen.

Terwijl we geteisterd werden met hagel en sneeuw, kwamen we bij de gletsjer. We konden hem zelfs aanraken!

Bij Fox Glacier (de volgende stop) moesten we oppassen dat we niet stil bleven staan terwijl er een rots op ons viel.

We hadden niet zo’n haast, dus voordat we verder zouden gaan naar Haast, wilden we de kans grijpen om Mt. Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland, te zien. Tijdens de wandeling om een mooi meer, waren er meerdere uitkijkplekken om hem te zien.

Kijk daar, over het meer, achter de wolken, daar is hij! Zie je hem? Wij ook niet…

Maar wel een lief muisje!

Onze volgende stop was Haast, maar we hadden uiteindelijk wat haast, want het werd haast donker, waardoor we de bergen haast niet meer konden zien.

Zonsondergang boven Haast.

Na even Jackson’s Bay te hebben bezocht, gingen we via Haast’s Pass naar Wanaka. Het was prachtig weer en onderweg werden we omgeven door bergen met besneeuwde toppen, prachtige velden en meren.

Even los van het pedaal en het landschap in ons opnemen onder het genot van een kopje koffie en groene thee.

Nu zijn we in Wanaka, een superleuk dorpje, aan de rand van een groot meer, omgeven door bergen en op korte afstand van Mt. Aspiring National Park. Na aankomst konden we op korte afstand van de stad tussen de naaldbomen aan een riviertje camperen, om de volgende ochtend (gisteren) onder een stralend blauwe hemel wakker te worden.

Lake Wanaka.

Ondanks dat we het hier erg naar onze zin hebben, zullen we morgen onze reis voortzetten in de richting van Queenstown, onderwijl we vele LOTR-filmlocaties zullen bezoeken.

Veel liefs en groetjes, en een paar kusjes.

Nederland laat je horen!

P.S. Je kunt de foto’s op groter formaat bekijken door ze naar een leeg tabblad te slepen. De moeite waard voor alle foto’s op dit blog!

We hebben wat avonturen beleefd tijdens onze reis van Maharau, waar we jullie achterlieten, via Takaka naar het einde van de weg:

Farewell Spit gezien door een verrekijker

Inge kijkt

terug via Kahurangi National Park:

Het slechte weer was niet eens ons grootste probleem…

Het weer liet ons geen keus…

naar Nelson, en van daar naar Westport, om vervolgens weer omhoog te gaan naar Karamea:

Ingang naar de Moria Gate Arch, via een grot

Moria Gate Arch met stalagtieten

en weer helemaal naar beneden via Punaikaiki:

Pancake Rocks

naar Greymouth:

Hier is het inderdaad grijs, het regent en het is koud. Even de plannen herzien met het weerbericht. We hebben ook onze plannen voor verder WWOOF-en herzien, omdat we over minder dan vier weken alweer gaan! We willen nog zo veel mogelijk van het Zuid-Eiland zien, dus nee, we gaan niet meer werken.

Maar wel nog veel meer avonturen beleven, die we dan ook niet vertellen op het blog.

Toen we genoeg hadden van de wijn rond Blenheim, gingen we door naar Nelson, terwijl het weer ondertussen slecht geworden was. Daardoor stelden we onze plannen voor het Abel Tasman National Park, waar het absoluut zonnig moet zijn, even uit en reden naar Nelson Lakes, toepasselijk genaamd naar de stad waar het slechts anderhalf uur rijden vandaan ligt…

De grijze lucht bracht het prachtige, stille meer in een mysterieuze sfeer. (Sinterklaaskriebels!)

Onderweg naar Abel Tasman maakten we een tussenstop in Kaiteriteri, waar Joop het, na een middag op het strand, tijd vond om zijn baard te scheren.

Wie IS die gozer?

Zondag werden we met een speedboat over de wilde golven naar een baai in het Abel Tasman park gebracht, vanwaar een stuk terug gingen kayakken. Vanwege de harde wind, mochten we niet naar het zeehonden-eiland kayakken, wat een dikke bummer was. Het kayakken op zee was wel erg leuk. Langs de kust zagen we twee keer een zeehond liggen, maar als je gezegd had dat het gewoon een zwart gat en een schaduw waren geweest, had ik je ook gelooft. Wat mij betreft staat onze zeedierenteller nog steeds op nul.

Die middag wandelden we door het park naar de boot waar we die avond zouden eten en slapen. Dat was een erg leuke ervaring.

De volgende dag liepen we door het park terug naar de campervan, ondertussen genietend van de geweldige- uitzichten en een immense kikker op het strand.

Nu zijn we in Marahau, aan de rand van het park, waar we een dagje van het prach-ti-ge weer genieten, voordat we doorgaan naar het meest westgelegen puntje van Golden Bay, Farewell Spit, of in ieder geval tot zover onze campervan ons kan brengen.

…maar wel kapotte bikkels.

We hebben 71 kilometer gelopen in vier dagen, waarvan het overgrote merendeel in de laatste twee dagen. En let wel: in Nieuw-Zeeland. Daar noemen ze een wandeling waarbij je continue steile berg op, steile berg af gaat, een “moderate walk”. Mijn knieen noemen het pijnlijk. Joop en ik hebben allebei enkele lichaamsdelen gevonden die we bij thuiskomst maar eens moeten na laten kijken door de dokter. Maar het was wel mooi.

En nu foto’s, in chronologische volgorde, beginnend bij “lang gelee” en eindigend bij “gisteren”.

“Mordor” (Tongariro National Park) in de mist.

Schildpadje in de dierentuin! Zo lief.

In dezelfde dierentuin hadden ze ook een Tuatara, die alleen in NZ voorkomt en 200 miljoen jaar geleden al bestond. Het exemplaar op mijn foto is nog niet zo oud, wel zo sloom.

Wakker worden in een natuurgebied is geweldig. Vooral als je daarna door “Rivendell” kan gaan wandelen.

Boom-wezen.

Schommelen over Wellington.

Op de boot naar het Zuid-Eiland.

Mossels plukken in de Marlborough Sounds.

Prachtige uitzichten tijdens de Queen Charlotte Track.

Nog even.

Een doorsnede van een treefern (boomvaren). Een boooooomsterrrrrrrrrrrrrr!

Nu zijn we in Blenheim, hart van de Marlborough Wine Region, nog veel bekender en groter dan Napier. Dus we kunnen maar één ding doen: wijn proeven!

En tot slot weer een find-it! (Nee, je hoeft niet de verschillen te zoeken, je moet letterlijk iets vinden.) Deze keer speciaal voor de achterste helft van de tafel in het restaurant in de Ardennen.

En tot de volgende keer maar weer!

Wellington joeg ons de stuipen op het lijf. Diezelfde morgen waren we wakker geworden in Rivendell, of in ieder geval in het regionale park waar de set uit de film had gestaan. Het was heerlijk rustig wakker worden in een prachtige omgeving, waarna we een wandeling gingen maken door het park en de voormalige set opzochten.

Wat een andere wereld was het, toen we met de campervan in het centrum van Wellington terecht kwamen. Stress en drukte en eenrichtingsverkeer haalden ons gelijk uit onze relaxte sfeer. Parkeerplekken waren nergens te vinden, behalve uiteindelijk bij het museum, waar we dan ook gelijk maar onze middag doorbrachten.

De volgende twee dagen, toen we met de bus vanuit een bijliggend dorpje, waar we sliepen, naar het centrum gingen, bevielen veel beter. Zo kon ik zelfs drinken op zaterdagavond! Uiteindelijk bleek het toch een leuke stad, voor een stad.

Maandag vroeg in de middag zouden we met de ferry naar het zuid-eiland gaan. Maar die ochtend wilden we nog even een opnameplek van LOTR bezoeken. Op Mt. Victoria, vlak naast het centrum, was de scene opgenomen waarin Frodo ontdekt dat ze achterna gezeten worden door een Ringwraith, en de hobbits vervolgens als een stel gekken naar de ferry rennen.

De precieze plaats hebben we in onze korte tijd niet gevonden, maar de scene zelf hebben we uiteindelijk wel nagespeeld, toen we zelf moesten racen om onze ferry nog te halen!

Nu zijn we al een dag op het zuid-eiland, nog immer in Picton, waar we aankwamen na een prachtige boottocht door de Marlborough Sounds. Morgen beginnen we een vierdaagse wandeltocht door de Sounds, genaamd Queen Charlotte Track, en daarna zijn we terug met foto’s! De computers hier werken niet mee, maar we hebben weer een mooie collectie om te showen.

Blijf reageren, en tot over vier/vijf dagen!

Ook namens Joop,

Liefs,
Inge